موضوع صحبت با دوستان این بود: بالاخره با محسن نامجو چه کنیم؟ خروجی بحث در مورد این دغدغه مشترک اتفاق نظر یا فصل مشترک خاصی هم نبود. حالا هم قصد ندارم مشخصن به نامجو بپردازم. فقط این که چند روزی پس از صحبتمان، یاد مورد دیگری افتادم که هرچند ممکن است بسیار دور به نظر برسد اما شباهتهایی نیز دارد. دستکم...

درست در زمانی که در حال نوشتن در مورد این فیلم بودم، خبر رسید که به نمایندگی از دانمارک، به جمع نامزدهای نهایی اسکار فیلم خارجی راه پیدا کرده (و متاسفانه فیلم فرهادی انتخاب نشده) و بهانه برای تکمیل نوشته را دستم داد. اینها نقد فیلم نیستند و فقط بهانهای شدند برای دلنوشته. سعی کردهام از فیلم زیاد نگوی...

به مناسبت روز جهانی زنفکر میکنم مهمترین مساله کشور ما مساله زنان است. این را نمیگویم چون امروز روز جهانی زنان است. میگویم چرا:شاید بسیاری توافق داشته باشیم که اولویت اول حکومت است. درست است. اما سخت است امید داشته باشم که با کنار رفتن این حکومت، همین جامعه فعلی زیربنای وضعیت بهسامانی بشود. میدانم که...

کیست که از دیدن فریادهای مستاصلانه پیرمرد محترم سینمای ایران دلش به درد نیامده باشد؟ هرچند در کنار کسانی که با او همدردی کردند، بسیاری هم به دلایلی بر او خرده گرفتند یا حتا تاختند. این را به این بهانه نوشتم و در آن به دو فیلم دیگر با سرنوشتهای مشابه اشاره کردهام.یادی کنیم از آن چندین و چند باری که ق...

این صفحه اول شماره دیروز روزنامه برلینسکه است. قدیمیترین و یکی از پرتیراژترین روزنامههای دانمارک. تقابل تیتر اول با خبری مرتبط با ایران و هر دو پیرامون بحث حقوق زنان در صفحه اول بسیار جالب بود. تیتر اول این است: «#میتو مثل زلزلهای سیاست دانمارک

در آستانه انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، یادآوری و به نوعی بازخوانی این خاطره که بارها برای این و آن تعریف کردهام از یک نظر برای خودم جالب آمد. همکاری آمریکایی داشتم که کنار هم مینشستیم و سر هر دومان برای بحث سیاسی درد میکرد. درست یک سالی به زمان

نه حرف قابل ارائهای دارم در مورد انتخابات'>انتخابات آمریکا'>آمریکا و نه وقتی حس میکنم بیش از حد اهمیتش همه جا را پر کرده میخواهم به آن دامن بزنم. همین هم ایده شد که به بهانه این انتخابات، به جای پرداختن به چیزی که دارد حالمان ازش به هم میخورد، به اثری بپردازم که

دیروز بود که فکر کردم در مورد مشاهده گونه جهشیافتهای از ویروس کرونا در مزارع پرورش مینک دانمارک بنویسم. تعجب نکردم که خبرش دیگر جاها دیده نشد چون همه حواسها متمرکز آمریکا بود و کرونا بالکل فراموش شده بود. حالا امروز دیدم که ناگهان اخبارش همه جا پ

در ادامه خبری که در بالا نوشته بودم، چند تا نکته که در این مدت برایم روشن شد را لازم دیدم بنویسم. به خصوص که ممکن است بعضی از نگرانیها را برطرف کند. - دیروز، در روزنامه برلینسکه، از قول یک محقق دانشگاه آلبورگ نوشته شده بود: این نمونه جهشیافتهای ک

شب انتخابات آمریکا برایش پیام فرستادم و آرزوی موفقیت کردم. این آن دوست آمریکایی نیست که در مطلب پیش از انتخابات ازش نام بردم. همکار سابق دیگری است که با همسر سوئدیش که در نیویورک با هم آشنا شده بودهاند به شهر کوچکی در نزدیکی مالمو سوئد (که بسیار به

با دخترم تنها خونه بودیم. روزها که خیلی روشن نیستند، زود هم تموم میشند. هوا کامل تاریک بود که صداهایی از بیرون شنیدیم. رفتیم تو بالکن. به نظرم گروهی در حال اعتراض بودند. گهگاهی صدای بلندگوهای دستی میاومد و چند تا خودروی پلیس این اطراف دیده میشد.

نوشتههای زیادی دارم که تا حالا در بلاگم نگذاشتمشان و گاهی سراغشان میروم. این یکی مال چندین سال پیش است. خواندن دوبارهاش برای خودم جالب بود! ردیف ۵ را پیدا کردیم. از بین صندلیها جلو رفتیم تا به صندلیمان برسیم. کنار یک زوج سالخورده باید مینش

۱. الان که شروع کردهام به نوشتن، قرار است تا نیم ساعت دیگر مریخنورد ناسا به مریخ برسد. اتفاقی که در نوجوانی حتا تصور اتفاقش هم میتوانست هیجانزدهام بکند را با همان بیتفاوتیای دارم دنبال میکنم که فوتبال یک هشتم نهایی لیگ اروپا بین دو تیمی که ع

- همانطور که دیگر فکر کردن به عدد سنم حس چندانی درم به وجود نمیآورد، سال'>سال ۱۴۰۰ هم با همه ویژه بودنش خیلی از دیگر سالها متمایز نشد برایم. حالا چه سال ۱۴۰۰ سال آغاز قرن جدید باشد چه سال پایان قرن پیشین. دوری از فضای ایران و تقویم خورشیدی هم مزید بر

- مرز؛ کتاب در فیلم چپاندنعلی عباسی، کارگردان ایرانی-سوئدی این فیلم، زاده تهران، دانشآموخته دانشگاه پلیتکنیک تهران است که در سوئد معماری خوانده و در کپنهاگ زندگی میکند. آیا به اندازه کافی برای من ا

ده سال پیش بود که با گروهی از دوستان، در سفری که آن زمان که سفر با کولهپشتی به اندازه حالا شاید رواج نداشت و دست کم در مقیاس خود من ماجراجویانه محسوب میشد(!) از حدود روستای کجور در شمال کشور تا ساحل

ایران که میآیم، یکی از اولین کارها، همان روز اول، خریدن انبوهی از مجله است. تجدید میثاقی با نشریاتی که زمانی از مهمترین دلخوشیهای من در ایران بودند. در میانشان «داستان» جایگاه خاصی داشت؛ آنقدر که

برای اولین بار با پرواز قطر آمدم. تعویض پرواز در فرودگاه دوحه بود. توصیف این فرودگاه را پیشتر هم شنیده بودم. فرودگاهی که هم در کورس رقابت بین دیگر فرودگاههای بزرگ منطقه است، هم باید آماده جامجهانی پ

در سفر اخیر موفق شدم فیلمی هم در سینما ببینم که خیلی راضی بودم از دیدنش. هرچند ضعفهای فیلم کم چشمگیر نبودند. «متری شش و نیم» درگیر کننده است و مانند نمونههای دیگر فیلمهای پلیسی ایرانی، اسیر نمایش

من از تهران گریختم. نه از ایران. آن سال یا سالهای آخر، گذرم زیاد به کرانههای غربی اقیانوس بیپایان تهران میافتاد. انتهای همت به سمت غرب، موسوم به شهید خرازی، مقیاسی دیگر از برجسازیها و مالسازیه