- «کبوتری بر شاخهای نشست و به زندگی اندیشید»؛ فلسفه را ولش کن!عنوان فیلم بسیار گویاست! فلسفی، نامتعارف و طنزگونه. یکی دیگر از فیلمهای سوئدی که اخیرن دیدم و بسیار دوستش داشتم. موقعیتهای کمیک با ریتم

در آستانه فینال امشب لیگ قهرمانان اروپا- درآمد:شاید حدود ۲۵ سال یا بیشتر باشد که طرفدار لیورپولم. نمیدانم از کی ولی روزی را یادم است که فهمیدم: آهان! پس این قرمزها که سه خط روی لباسشان دارند و من خیلی

در مورد انتخابات مجلس دانمارک نوشتم اما از نتایج بعدش نه. این که سوسیالدموکراتها به قدرت بازگشتند و با وجود اکثریت بلوک قرمز حامیشان، دولت اقلیت تشکیل دادند. آرا بعضی از احزاب ضد خارجی هم میتوانست

- ساعتها را جابجا کردهاند. شب دیر خوابیدم. با وجودی که میخواستم زودتر به رختخواب بروم تا از آثار جانبی تغییر ساعت در اولین روز هفته در امان بمانم. صبح به شدت خوابآلود و با سردردی ناگوار بلند شد

شکستن طلسم ننوشتنها و وبلاگآپلودنکردنها، هر روز که میگذرد سختتر میشود. سالگرد تولد خودم و وبلاگ هم گذشت (که بعضی سالها بهانهی خوبی برای شکستن سکوت وبلاگ شد!) و همینجور دنبالهی سفرنامهای ک

وقتی میگویند «تاثیرگذارترین» و نه لزومن «بهترین»ها، قضیه فرق میکند. برای منی که همیشه مسحور سینما بودهام، کتاب بیشتر خلا سینما را پر میکرده است انگار! این را آن موقع نمیدانستم چون فیلم خیلی برای

- یوگی هندی؛ مخترع صندلیای که وجود نداشت: مخترع صندلی نجار و آهنگر نبود و پیش از آن تنها کار سازندهای که کرده بود گذاشتن یک فیل سر جایش بود. آن را هم البته خودش ده دقیقه پیش از آن، تنها با خیرهشدن

- The Secret Life of Walter Mitty فیلم جدید بن استیلر به عنوان کارگردان، پرنشاط، چشمنواز و انگیزهبخش است. و آیا نیازی هست اشاره کنم که فیلم (فیلمی از بن استیلر با بازی خودش) مفرح هم ه

God’s Pocket مهمترین انگیزه برای دیدن این فیلم و پسندیدن آن تماشای یکی از آخرین بازیهای سیمور-هافمن فقید است. انتظار شما برای پردهبرداری از راز نام عجیب فیلم چندان طول نمیکشد و همان ابتدای فیلم

سالها میگذرد که چیزی اینجا ننوشته و نگذاشتهام. هر چقدر این جدایی طولانیتر شد، انگار بازگشت هم سختتر. مرض نیاز به نوشتن در من گاهی فروکش میکرد اما درمان که نشد هیچ، مرض دیگری شکل گرفت به صورت دل

نوشته قبلی فقط سلامی بود برای گردگیری از خانه قدیمی. گفتم باید یک پست تازه هم داشته باشم. زیاد به این فکر نکردم که چه بنویسم. چون دوباره درگیر وسواس میشدم که اولین نوشته پس از مدتها باید درباره چه ب

در همان روز ۴۰ سالگی اتقلاب ۵۷، با دوست دانمارکی فیلم ایرانی میدیدیم! تهران میزبانش بودم و پس از آمدن به دانمارک ارتباط را حفظ کردیم. دانشجوی مطالعات انسانی یا چنین چیزی است و علاقمند به خاورمیانه و

از رادیوی دانمارک، برنامهای میشنیدم با موضوع چگونه با اندوه (رنج از دست دادن) درگذشتگان زندگی میکنید. گفتگوی میزبان بود با چند مهمان برنامه که چطور با تجربه مرگ یکی از نزدیکانشان کنار آمدهاند. نک